Blog

Het hoogste is het beste

Het hoogste is het beste

 

Afgelopen week heb ik me ingeschreven om in te vallen als onderwijsassistent. Hoe geweldig ik het coachen ook vind, het is vooralsnog niet genoeg om van te leven. En dat begon aan mij te knagen.

Maar waarom dan een baan als onderwijsassistente als je ook als gedragswetenschapper aan de slag kunt? Het hoogste is toch altijd het beste?

Daar ben ik ook mee opgegroeid. Ik was een goede leerling, stroomde van het VWO dus ook automatisch door naar de universiteit. De universiteit was haalbaar voor mij en dus deed ik dat. Eerlijk gezegd heb ik het HBO niet eens overwogen. Terwijl dat misschien wel beter bij mij had gepast. Ik ben iemand van de praktijk. Ik leer door te doen, door te ervaren. Ik hou van boeken, van kennis vergaren maar een academicus heb ik me nooit gevoeld.

Begrijp me niet verkeerd. Mijn tijd aan de universiteit was geweldig. Nijmegen is een heerlijke studentenstad waar ik ontzettend heb genoten 😉. De kennis en ervaring die ik tijdens mijn studie op heb gedaan had ik niet willen missen en ik maak er nog steeds dagelijks gebruik van. Maar ik denk niet meer dat het hoogst haalbare ook altijd het beste is.

Het ‘beste’ is in mijn ogen wat past bij je verlangen, bij je doel. Wat past bij je persoonlijkheid, je zijn.

In mijn geval is dat nu invallen als onderwijsassistent in plaats van een baan zoeken als gedragswetenschapper. Ten eerste omdat ik mijn focus wil houden bij Kinderschatten, mijn coaching en mijn boek. Daar word ik intens blij van. Dat wil ik blijven doen. En dan wil ik geen vaste baan ernaast van minimaal 24 uur waardoor mijn focus vooral daar komt te liggen.

Daarnaast wil ik mijn bijbaan ook weer los kunnen laten. Als gedragswetenschapper zijn de verantwoordelijkheden die je hebt een stuk groter en ik wil mijn werk niet mee naar huis nemen. Ik wil niet weer in het zelfde stramien als waar ik uit kom. Ik wil iets anders.

Als laatste wil ik nieuwe ervaringen opdoen omdat ik daarvan groei. Ik hou van nieuwe dingen ontdekken en tegenwoordig is mijn credo ‘als de ander het kan, kan ik het ook’.

Dus nee, voor mij is het niet zo dat het hoogste altijd het beste is.

Voor onze kinderen geldt dat ook. Ik verlang niet van ze dat ze datgene doen wat het hoogst haalbare is. Nee, ik wil dat ze datgene doen waar ze gelukkig van worden. En als dat niet de hoogste opleiding is of het meeste geld kunnen verdienen, prima.

En jij en jouw kinderen? Wat is voor jou het beste? En voor je kinderen? Mogen jullie doen waar je gelukkig van wordt? Ongeacht niveau of status? Of zit je nog vast aan de mogelijke meningen van anderen of eigen overtuigingen?

Zo ja, vraag je dan af of dat ook is wat je wilt. Voor jezelf en voor je kinderen. En alles is oké. Als het maar bij je past.

Mocht je besluiten het anders te willen doen, dan help ik je graag een stapje verder.

Liefs Joke